Αναζητώντας την προσωπική, την εντελώς δική σου αποστολή…

Έλεγα σήμερα το απόγευμα σε μια καλή μου ασκουμένη, σε ένα από τα διαλείμματα μας κατά τη διάρκεια της προπόνησης μας, ότι πραγματικά αγαπώ αυτόν τον νέο ήρωα του Αρκά. Τον μικρό τον Αποστόλη!

Κατά βάθος διότι πιστεύω ότι όλοι μας έχουμε περάσει, λιγότερο ή περισσότερο, από το στάδιο αυτό! Ακόμη και στην ενήλικη ζωή μας, αυτό το μικρό καλοσυνάτο αλλά ανασφαλές παιδάκι λιγότερο ή περισσότερο υπάρχει μέσα μας. Κάποιοι το έχουμε πνίξει, έχοντας του απαγορεύσει να μιλά και κάποιοι άλλοι το έχουμε αγκαλιάσει, το έχουμε αφουγκραστεί και το αφήσαμε να μεγαλώσει και να απελευθερωθεί από τους φόβους του!

Λάτρεψα επίσης το συγκεκριμένο θέμα (από όπου και η φωτογραφία), ίσως και για λόγους προσωπικούς. Ίσως γιατί και ο ίδιος πάλεψα επί χρόνια με τους δαίμονες μου για να βρω έναν σκοπό!

Θυμήθηκα λοιπόν μια ιστορία που διάβασα σε ένα εξαιρετικό βιβλίο. Θα ήθελα να την αφήσω εδώ, μέσα σε αυτό το άρθρο!

Η επιλογή

Ο Γουίλιαμ Τζέιμς είχε προβλήματα. Πραγματικά άσχημα προβλήματα.

Αν και είχε γεννηθεί μέσα σε μια πλούσια και διακεκριμένη οικογένεια, ο Τζέιμς υπέφερε εκ γενετής από προβλήματα υγείας που απειλούσαν την ζωή του: ένα πρόβλημα όρασης που του είχε προκαλέσει προσωρινή τύφλωση, όταν ήταν παιδί, μια τρομερή στομαχική διαταραχή που του προκαλούσε πάμπολλους εμετούς και τον ανάγκασε να να υιοθετήσει μια περίεργη και πολύ ευαίσθητη δίαιτα, προβλήματα ακοής, προβλήματα οσφυαλγίας τόσο άσχημα, ώστε συχνά, για μέρες ολόκληρες, δεν μπορούσε να καθίσει ή να σταθεί όρθιος.

Εξαιτίας των προβλημάτων της υγείας του, ο Τζέιμς περνούσε τον περισσότερο χρόνο του στο σπίτι. Δεν είχε πολλούς φίλους, ούτε και ήταν ιδιαίτερα καλός μαθητής. Προτιμούσε να περνά τις μέρες του ζωγραφίζοντας. Αυτό ήταν το μόνο πράγμα που του άρεσε και το μόνο πράγμα στο οποίο ένιωθε ικανός.

Δυστυχώς, κανείς άλλος δεν τον θεωρούσε καλό ζωγράφο. Όταν ενηλικιώθηκε, κανείς δεν αγόραζε τα έργα του. Καθώς τα χρόνια περνούσαν, ο πατέρας του (ένας πλούσιος επιχειρηματίας) άρχισε να τον ειρωνεύεται για την τεμπελιά του και την έλλειψη ταλέντου.

Στο μεταξύ ο νεαρότερος αδερφός του, ο Χένρι Τζέιμς, έγινε ένας διάσημος μυθιστοριογράφος. Η αδελφή του, η Άλις Τζέιμς, κέρδιζε και αυτή πολλά χρήματα ως συγγραφέας. Ο Γουίλιαμ ήταν το παράταιρο μέλος της οικογένειας, το μαύρο πρόβατο.

Σε μια απελπισμένη προσπάθεια να διασώσει το μέλλον του νεαρού, ο πατέρας του Τζέιμς χρησιμοποίησε τις γνωριμίες του από τον χώρο της δουλειάς του, ώστε να τον κάνουν δεκτό στην Ιατρική σχολή του Χάρβαρντ. Ο πατέρας του τον προειδοποίησε ότι αυτή θα ήταν η τελευταία του ευκαιρία. Αν τα θαλάσσωνε, δεν θα είχε καμία ελπίδα στη ζωή.

Όμως ο Τζέιμς δεν αισθάνθηκε ποτέ καλά στο Χάρβαρντ. Η ιατρική δεν τον προσέλκυε. Περνούσε την ώρα νιώθοντας κίβδηλος και απατεώνας. Στο κάτω κάτω, αν δεν μπορούσε να ξεπεράσει τα δικά του προβλήματα, πως θα μπορούσε να ελπίζει ότι θα έβρισκε ενέργεια για να βοηθά τους άλλους; Μετά την επίσκεψή του σε μια ψυχιατρική κλινική, ο Τζέιμς έγραφε στο ημερολόγιο του ότι ένιωθε να έχει περισσότερα κοινά στοιχεία με τους ασθενείς παρά με τους γιατρούς.

Πέρασαν λίγα ακόμη χρόνια και, πάλι ενάντια στην θέληση του πατέρα του, ο Τζέιμς εγκατέλειψε την ιατρική σχολή. Αντί όμως να υπομείνει την οργή του πατέρα του, ο Τζέιμς αποφάσισε να φύγει μακρυά. Υπέγραψε την συμμετοχή του σε μια ανθρωπολογική εξερευνητική αποστολή στα τροπικά δάση του Αμαζονίου.

Από τα βάθη του Αμαζονίου…

Ήταν η δεκαετία του 1860 και έτσι τα διηπειρωτικά ταξίδια ήταν δύσκολα και επικίνδυνα, με την δυσεντερία, τα βόδια που πνίγονταν και όλα τα υπόλοιπα.

Σε κάθε περίπτωση, ο Τζέιμς τα κατάφερε να φτάσει στον Αμαζόνιο, όπου και έμελλε να ξεκινήσει η αληθινή του περιπέτεια. Κατά έναν περίεργο τρόπο, η εύθραυστη υγεία του άντεξε μέχρι το τέλος. Όταν όμως έφτασε τελικά στον προορισμό του και την πρώτη κιόλας ημέρα της αποστολής, κόλλησε ευλογιά και παραλίγο να πεθάνει μέσα στην ζούγκλα.

Οι πόνοι στη μέση του επέστρεψαν, μέχρι σημείου που να εμποδίσουν τον Τζέιμς να περπατήσει. Είχε μείνει αποστεωμένος από την ευλογιά, ακινητοποιημένος από την οσφυαλγία του και ολομόναχος στο μέσο της Νότιας Αμερικής (αφού τα υπόλοιπα μέλη της αποστολής είχαν φύγει, αφήνοντας τον πίσω) χωρίς κάποιον ξεκάθαρο τρόπο για να επιστρέψει στο σπίτι του – ένα ταξίδι που θα απαιτούσε μήνες και που πιθανότατα θα τον σκότωνε έτσι κι αλλιώς.

Στη Νέα Αγγλία…

Και όμως, με κάποιον τρόπο κατόρθωσε να επιστρέψει στη Νέα Αγγλία όπου και έγινε δεκτός από έναν (ακόμη πιο απογοητευμένο) πατέρα. Ο νεαρός Τζέιμς δεν ήταν πια και τόσο νεαρός. Κόντευε τα τριάντα, ήταν ακόμη άνεργος, είχε αποτύχει σε οτιδήποτε είχε επιχειρήσει να κάνει, είχε ένα σώμα που τον πρόδιδε σε μόνιμη βάση και μάλλον δεν επρόκειτο να βελτιωθεί ποτέ. Παρά τα πλεονεκτήματα και τις ευκαιρίες που του είχαν δοθεί στη ζωή, τα πάντα είχαν καταρρεύσει. Οι μοναδικές σταθερές στη ζωή του φαίνονταν να είναι ο πόνος και η απογοήτευση. Ο Τζέιμς βυθίστηκε σε βαθιά κατάθλιψη, και άρχισε να σκέφτεται την αυτοκτονία.

Όμως μια νύχτα…

ενώ διάβαζε διαλέξεις του φιλοσόφου Τσαρλς Πιρς, ο Τζέιμς αποφάσισε να διεξάγει ένα μικρό πείραμα. Στο ημερολόγιο του έγραψε ότι θα περνούσε έναν χρόνο πιστεύοντας ότι θα ήταν εκατό τοις εκατό υπεύθυνος για όλα όσα θα συνέβαιναν στη ζωή του, ανεξαρτήτως από την προέλευση ή την αιτία τους. Στην διάρκεια αυτής της περιόδου θα έκανε ότι περνούσε από το χέρι του, για να αλλάξει την κατάσταση, ανεξαρτήτως από την πιθανότητα αποτυχίας. Αν τίποτα δεν βελτιωνόταν μέσα σε εκέίνη την χρονιά τότε θα ήταν προφανές ότι ήταν πραγματικά ανήμπορος να αλλάξει τις συνθήκες γύρω του και θα αυτοκτονούσε!

Η κατακλείδα;

Ο Γουίλιαμ Τζέιμς κατέληξε να γίνει ο πατέρας της Αμερικάνικης ψυχολογίας! Το έργο του μεταφράστηκε σε αμέτρητες γλώσσες, και θεωρείται ως ένας από τους επιδραστικούς διανοούμενους/φιλόσοφους/ψυχολόγους της εποχής του. Θα δίδασκε στο Χάρβαρντ και θα περιόδευε στο μεγαλύτερο μέρος των ΗΠΑ και της Ευρώπης κάνοντας διαλέξεις. Θα παντρευόταν και θα αποκτούσε πέντε παιδιά. Αργότερα, ο Τζέιμς θα αποκαλούσε το μικρό του πείραμα «αναγέννηση» του και θα του απέδιδε όλα όσα πέτυχε αργότερα στη ζωή του.

The Subtle art of not giving a F@ck – Mark Manson

Ο δικός μου επίλογος…

Έχω την τύχη ή ακόμη καλύτερα την επιτυχή επιλογή, να κάνω μια δουλειά μέσω της οποίας προσπαθώ να αλλάξω την ζωή των ανθρώπων μου μα την ίδια στιγμή αυτή η ίδια η διαδικασία είναι και η προσωπική μου αλλαγή και εξέλιξη!

Τους ευχαριστώ πολύ για αυτά που δίχως να καταλαβαίνουν, επίσης μου προσφέρουν! Δεν είμαι βέβαιος αν γνωρίζετε, μα η ίδια η άσκηση, η προπονητική διαδικασία, υπό τις κατάλληλες προϋποθέσεις αποτελεί μιας πρώτης τάξεως πράξη ψυχοθεραπευτική!

Αφιερωμένο στον Αποστόλη ή την Αποστολία που, λίγο πολύ, όλοι έχουμε αισθανθεί μέσα μας!

Μοιραστείτε το με τους φίλους σας

ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ

Εγγραφείτε στο newsletter μου

Copyright © 2019, Δημήτριος Βουδούρης
Δημιουργήθηκε με 💪 από την EDL Services